 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
"zygimont VAZA": скачок у заўтра "Я ніколі не равеў лозунгаў, накшталт "Жыве Беларусь!", дзе трэба і дзе ня трэба. Для мяне руцінна-плебейска-мужланскае асэнсаванне Беларусі ўвогуле, якое пануе сярод сённяшніх нацдэмаў, заўжды было агідным. Я перахварэў эйфарыяй мітынгаў 1988-1991 гадоў. Ствараць нешта ў новых умовах - гэта натуральная патрэбнасць часу і месца. А выццё пра "заняпад", абяздоленнасць, шматпакутны народ ці "забыццё славутай мінуўшчыны" сведчьць пра поўную дэзарыентаванасць ва ўмовах сённяшняе культурнае сітуацыі. 31.09.1993. Інтэрв'ю лідэра гурта "zygimont VAZA" Сержука Скрыпнічэнкі польскаму фэн-зайну "Partyzant-2". Гісторыя гурта сягае ў 1987 год, калі Сяржук Скрыпнічэнка сабраў сваю першую "сур'ёзную" брыгаду. "Сур'ёзную" таму, што яшчэ раней ён збіраў гэткія "дваровыя" калектывы. Пад умоўнай назвай "Басьцінда" наваяўленыя рокеры кастрычніку 1988 года былі запрошаны на паўлегальны рок-фэст "FUCK COM", які адбыўся ў складскіх памяшканнях нейкай будаўнічай установы на ўскраіне Коўны. Заняўшы 2-е месца і ўзяўшы спецыяльны прыз - 5 скрынак піва і 5 пляшак гарэлкі - за "нявызначаны стыль", музыкі сталі пастаяннымі гастралёрамі ў другую сталіцу Летувы. На той час музыка "zygimont VAZA" ўяўляла сабой сумесь гард-блюза і неапанка. Тэксты былі прасякнуты замалёўкамі пра побыт вясковых жыхароў - у большасці п'яніц і лайдакоў, але адпачатку - вясёлых да паталогіі людцаў. Праграма называлася "Syba 48". На пытанне часопіса "Polska Paskuda" аб сэнсе такой назвы Скрыпнічэнка адказаў: "Сам ня ведаю, так атрымалася". 1989 - 1991 год Сяржук правёў у шэрагах "непобедимой і легендарной". Пасля вяртання яго дахаты гурт працягваў ездзіць у Коўну ды Алітус, выступаючы на камерных пляцоўках - у кавярнях, клубах і т.д. Увесну 1993 года адбыліся вельмі сур'ёзныя перамены ў творчасці Сержука. У гутарцы ў рэдакцыі малдаўскага зайну "P.U.L.E.Music", Сяржук прамаўляў тады: "Я зразумеў, што далей працаваць па-ранейшаму проста не мае сэнсу. Песні пра "мужыкоў ды баб" - гэта вельмі добрыя і вясёлыя песні, але гэта ўжо не той час, не тая краіна, гэта іншыя паняцці і рэаліі. Веска з яе "весялухай" заўжды была, ёсць і будзе, А зараз мне проста хочацца рабіць Музыку". І сапраўды, у творчасці гурта змянілася ўсё. Стыль пачаў нагадваць пост-панк, які мяжуе з гард-корам і новай хваляй. А ў тэкставым матэрыяле Скрыпнічэнка праявіўся як сапраўдны мастак, а не "паэт-песеннік". У тым жа 1993 годзе на польскай фірме "SZCZUR POLSKI" была выраблена касета з новым альбомам "Stotis". За рэкордны тэрмін - 10 дзён, рэкордным накладам - 2000 асобнікаў касета разышлася ў Летуве, Малдове і на Украіне. Той жа восенню ў Мінску была створана фірма "Музыка і туріндустрыя". Адным са стваральнікаў быў Сяржук. На сённяшні дзень гэтая фірма правяла больш за трыццаць канцэртаў, з якіх дзесяць панкаўскіх і дэз-металічных былі праведзены ў беларускай сталіцы. Дарэчы, яшчэ цяпер працягваюцца разборкі ў судзе адносна ладжанай акцыі "Яны ня пройдуць", што адбылася 5 лютага гэтага года з удзелам "zygimont VAZA", "Barfly's Dreams" і "Мроі". Абураныя камуністы надрукавалі ў сваёй "Мы і время" абразлівы артыкул, у якім не пашкадавалі ні арганізатараў, ні ўдзельнікаў, выкарыстаўшы нават асабістыя абразы канкрэтных людзей, за што і прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці. Часта можна пачуць пытанні наконт таго, што амаль на кожным канцэрце "zygimont VAZA", акрамя самога Сержука, увесь час новыя музыкі - бубнач і басіст. Сапраўды, склад гурта ўвесь час змяняецца. Змяняецца таму, што Скрыпнічэнка па знаку задыяка - Блізняты і вельмі любіць працаваць з новымі людзьмі. Таму і набірае не пастаянных, а сесійных музыкаў. На ягоную думку, "праца з рознымі людзьмі вельмі узбагачае афарбоўку аранжыровак". Але, безумоўна, самае першае пытанне задаюць адносна назвы гурта. Гісторыя такая: у 1989 годзе, у Паланзе, загараючы на пляжы, Сяржук пазнаёміўся з дзяўчынай, імя якой было Аста, а на грудзях красавалася каляровая татуіроўка з выявай фамільнага герба караля Жыгімонта Вазы. "Курортны раман" ледзь не скончыўся вяселлем, аднак потым абодва пакінулі адзін аднаму "свабоду сэрца". Але галоўнае, нетрывалай і ўмоўнай назве гурта "Басьцінда" была вынайдзена выдатная, непаўторная замена - "zygimont VAZA". З цягам часу і па сённяшні дзень было вынайдзена і фірменнае напісанне "zygіmont VAZA". У перыяд з лютага па красавік сёлета гурт пачаў "абкатку" новай праграмы "Стан галюцынацыі". Двойчы ў Мінску, Алітусе і тры разы ў розных клубах Малдовы новыя рэчы былі предстаўлены слухачам. Да канца гэтага лета Сяржук Скрыпнічэнка, бубнач Сяржук Ражноў і басіст Red плануюць запісаць новы альбом ва ўласнай студыі ў Мінску і выпусціць яго на касетах і кружэлках, тым больш, што паўстаўшая замест "Музыкi і туріндустрыі" фірма "zygimont VAZA ltd" мае для гэтага ўсё неабходнае абсталяванне. Дарэчы, карыстаючыся выпадкам, усім чытачам "Чырвонай змены", якія нейкім чынам звязаны з музыкай i жадаюць зрабіць прафесійны запіс, студыя "zygіmont VAZA Rec" прапануе свае паслугі. Адрас для кантактаў: Мінск-13, а/с №353. Цікава адзначыць, што Сяржук вядомы не толькі як гітарыст свайго гурта. У 1993 і пачатку 1994 года ён удзельнічаў у запісах летувіскага гурта "Rangeris" і малдаўскага "Folkin Sweet" у якасці лідэр-гітарыста. А яшчэ даўней, у 1992 годзе, з дапамогай летувіскага зайну "Corpser" была выраблена касета (невялікім накладам - 50 асобнікаў), на якой Сяржук пад акустычную гітару спяваў свае неэлектрычныя экзерсісы. Выданне задумвалася не як камерцыйнае I таму разышлося па патэнцыяльных замоўцах адразу пасля выхаду ў свет. У пачатку будучай восені прыватныя тэлестудыі Летувы і адна з мінскіх фірм запланавалі здымкі фільма "Стан Галюцынацыі" паводле музыкі аднайменнага альбома. На заканчэнне прыводжу вытрымку з гутаркі Скрыпнічэнкі і карэспандэнта польскага зайну "Partyzant-2" Яцэка Будрэвіча, якая была апублікавана ў чацвёртым нумары за гэты год: - Сяржук, чаму за сем год існавання гурта вы толькі 4 разы выступалі ў Мінску? - Разумееш, мы з першых канцэртаў патрапілі да СВАЙГО слухача. А адбылося гэта не на Беларусі. Кожным разам, ад'язджаючы ў тую ж Малдову, мы ведалі, што едзем туды, дзе нас чакаюць. I гэта гурт заўжды падтрымлівала ў творчай прасторы. А ў Мінску, напрыклад, пакуль мы не стварылі "Музыку і туріндустрыю" , не пачалі сур'ёзна займацца гастрольнай дзейнасцю, канцэрты не прыносілі поўнага задавальнення арганізатарам - ні матэрыяльнага, ні якога яшчэ. Такім чынам, выступленні на Беларусі былі, прабачце, нявыгаднымі - ва ўсіх аспектах. Цікава, але з нечае падачы нас апошнім часам спрабуюць называць летувіскай камандай. Справа ў тым, што мы самі сябе летувіскай камандай не лічым. Нават калі мы там апошні год жывём па некалькі месяцаў. Мы - беларускі гурт. "Чырвоная зьмена". 1994. Альгірдас БУТКЯВІЧУС |